Panie Robercie, pierwszy raz w Inowrocławiu?

Na pewno nie. Nie wiem który raz, ale już byliśmy w Inowrocławiu na pewno dużo wcześniej kilka razy.

Z czym kojarzy się panu Inowrocław? Czy tylko ze sceną?

Z tężniami mi się kojarzy. Ciotka mojego kolegi z kabaretu spędzała tutaj jakiś czas, więc właśnie z tym kojarzy mi się Inowrocław.

Czy będą gdzieś tutaj pojawiały się motywy Inowrocławia, czy nie robicie takich rzeczy na bieżąco?

O właśnie, to może spytam jaki jest zespół piłkarski w Inowrocławiu, bo nam się przyda to na scenie.

Cuiavia, który awansował właśnie do III ligi.

O, gratulacje. Cuiavia Inowrocław. To to się pojawi. #cytat# Nauczyliśmy się już, że jeśli coś jest raz w telewizji, to potem jest tyle powtórek i tyle wejść w Internecie, że wszyscy uznają, że to jest coś starego.

Robert Górski#end# Galaktikos - co to za ciekawe przedsięwzięcie?

To jest program złożony z absolutnie nowych rzeczy, których nie było wcześniej w telewizji, bo staramy się taką metodą posługiwać, żeby ludzie, którzy przychodzą na nasz występ, nasza widownia, widziała rzeczy, które widzi po raz pierwszy. Nauczyliśmy się już, że jeśli coś jest raz w telewizji, to potem jest tyle powtórek i tyle wejść w Internecie, że wszyscy uznają, że to jest coś starego, dlatego prowadzimy taką bardzo ostrożną politykę.

A z czego, lub z kogo śmiejecie się w Galaktikos?

O Jezus, nabijamy się naprawdę ze wszystkiego. Staraliśmy się, żeby każdy numer był inny pod względem także formalnym, żeby było to wszystko jak najbardziej różnorodne, więc jest trochę polityki i nasz taki humor społeczno-obyczajowy.

A z czego najłatwiej się śmieje w ogóle, generalnie, zabierając się za kabaret?

Najłatwiej się śmiać oczywiście z ludzi głupich i pijanych, więc już staramy się tego unikać, bo to jest duża łatwizna.

Czy w tych dwóch opcjach byli gdzieś politycy?

(śmiech) Zdarza się, ale nie. Staramy się unikać takiego najprostszego humoru. Nie przeklinamy na scenie, no od czasu do czasu może się zdarzy, ale generalnie zapraszamy na nasze występy rodziny z dziećmi i uszy im nie zwiędną - przysięgam. Mamy nawet taki jeden numer, że dzieciaki tak się śmieją, że naprawdę aż serce rośnie.

Ostatnio kultowe stają się obrady rządu. Czy jest problem stworzyć takie obrady rządu dziesięciominutowe, oczywiście ze strony kabaretowej?

Nie ma problemu. Nie napotkałem jakichś trudności, fajnie mi się to pisze. Z resztą życie dostarcza ciągle jakichś nowych materiałów. Teraz są niestety wakacje, więc cykl zostaje w brutalny sposób przerwany, chociaż nie do końca, bo 2 lipca w Szczecinie gramy taki Kabareton na żywo, który prowadzę z "Dżabarem", czyli Marcinem Wójcikiem i tam będą trzy posiedzenia rządu na wakacjach właśnie, więc zapraszam przed ekrany telewizorów 2 lipca. Poza tym, jak zauważyłem, ten cykl stał się na tyle popularny, że coraz częściej mówią do mnie na ulicy "panie premierze".

Czy to nobilituje pana?

No chyba... Nie myślałem, że będę premierem i że ludzie będą się do mnie tak zwracać na ulicy, także czuję się dumny z tego powodu. Przedtem mówiono na mnie Georg (Georg Owens z serialu "Spadkobiercy" - przyp. red.). Teraz premier tego Georg'a pokonał.

Czy czujecie, że coraz bardziej podpadacie władzy właśnie przez ten program? Czy ta władza potrafi się śmiać z siebie?

Spotkałem tu paru posłów, którzy mówili, że rzeczywiście tak obrady rządu wyglądają. Nie wiem, czy oni się obrażają na to, czy nie - to już zależy od poczucia humoru, natomiast nie mieliśmy jakichś politycznych reperkusji, że czegoś tam zakazano, zabroniono. No, czasem nam tu przycięli, jakaś taka wewnątrz telewizyjna cenzura, jakieś bardziej może brutalne żarty.

Ale nie miał pan propozycji może gdzieś Donalda Tuska zastąpić? Nie miał czasu być w dwóch miejscach, panie Robercie, jedź pan w te miejsce?

No, aż tak to nie, natomiast mamy taki pomysł, żeby wziąć jakiegoś prawdziwego polityka, albo nawet prawdziwego premiera, żeby poprowadził nasze obrady rządu. Musimy jakoś do niego dotrzeć. Może by mu się to spodobało przed wyborami? Z drugiej strony nie wiem co na to telewizja, czy to można tak się promować.

A czy wy w tą gałę naprawdę czasami potraficie sobie hartnąć?

To powiedzenie mojego wujka, on harata, znaczy takiego kuzyna. No nie, rzadko nam się zdarza. Ja mam niestety rozwalone kolano z powodu innego sportu, a mianowicie nart, a więc ja już się nie nadaję na piłkarza, zresztą na budzie mogę stanąć od czasu do czasu. A co ciekawe zostałem przyjacielem Euro i uścisnąłem dłoń prezesa.

Ale po stronie chińskiej przyjacielem, czy po stronie polskiej?>

Nie, no po polskiej. Grzegorz Lato uścisnął mi rękę z całej siły i dał mi taki dyplom.

Czyli już teraz z Euro nie można się nabijać w Kabarecie Moralnego Niepokoju?

No właśnie miałem takie pytania od dziennikarzy, że właśnie co teraz? No nie, trzeba się nabijać, zresztą nie ma możliwości, żeby się z tego nie nabijać, no bo to jest temat, który wszystkich z nas jakoś interesuje, ale jakoś inteligentnie. Nie można już tak walić jak w pudło.

Pan od dobrych pewnie kilkunastu lat robi sobie żarty z życia. Tak do końca swojego życia planuje pan śmiać się z tego i owego?

Chciałem nakręcić film w tym roku, taki prawdziwy, fabularny, nakręcić w tym sensie, że napisałem scenariusz i już był niemalże realizowany, natomiast mój znakomity kolega, reżyser filmowy zapadł na ciężką chorobę i ledwo przeżył te trzy miesiące, ale przeżył, więc bardzo dobrze się to skończyło. Źle o tyle, że nasze filmowe plany są przełożone na za rok, więc przez ten rok na pewno cały czas będę artystą kabaretowym, a potem jeśli się powiedzie tamten projekt, może będą następne, to się zajmę filmem.

Życzymy powodzenia i dziękujemy serdecznie za rozmowę

Dziękuję.

Rozmawiali Piotr Woltman i Marek Jasik